Nieobliczalni 24

 Sierpień 2014 rok.

Michał w Sierpniu zaczął praktyki zawodowe jako kucharz, uwielbiał gotować. Zawsze po jego pracy , chodziliśmy na stadninę koni , była tam wielka łąka , cisza  , spokój , piękny widok , rzeka , konie. W tamtym miejscu zaczęliśmy poznawać swoje ciała , dostarczając sobie nawzajem przyjemności. Nie , nie mam na myśli seksu , nie uprawialiśmy go , po prostu dotykaliśmy się. Nie byłam gotowa na tak odważny krok , Michał to szanował i powiedział , że będzie czekał tyle ile będzie trzeba. Cieszyłam się , że nie jest pod tym względem nachalny. Spędzaliśmy tam czas do późnego wieczora , ciesząc się sobą. Smuciło nas , że zbliża się ponownie rok szkolny i to nam ograniczy wspólny czas. Choć to nie czas był problemem.

**********

Wrzesień 2014 rok.

Zaczął się rok szkolny , Michał miał nową klasę , ja wróciłam do tych wszystkich idiotów siadając  w ławce sama. Chciałam już też skończyć tą pieprzoną szkołę aby pójść do zawodówki i poznać ludzi którzy poszli na ten sam kierunek co ja. Niestety mnie zostały jeszcze 2 lata i musiałam to wytrzymać. Z Emilią już nie rozmawiałam , po tamtej sytuacji powiedziałam Michałowi, że nie spodobało mi się to co zobaczyłam , przeprosił mnie. Zaczął trzymać dystans który Emilia zauważyła po czasie i nie podobało jej się to. Kłóciłyśmy się co raz częściej  , aż w końcu wygarnęłam jej wszystko co o niej myślę , co mi się nie podoba  , włączając w to sytuację z Michałem. Nie odezwała się już do mnie po tym. W szkole patrzymy na siebie ale żadna z nas nie mówi "cześć". Po prostu już się nie przyjaźnimy.

Któregoś dnia kiedy wróciłam do domu , zauważyłam , że moja mama jest nerwowa , zawołała mnie do kuchni , już wiedziałam , że o coś się przyczepi.

- Co ?

- Musimy porozmawiać. - To nie brzmiało dobrze

- No dobrze co się stało ?

- Chciałabym abyście z Michałem spotykali się raz w tygodniu. Ty masz dopiero 14 lat , on 16 i nie musicie się widzieć codziennie. I to też lepiej wpłynie na ciebie. - Podskoczyło mi ciśnienie

- A co to za różnica ? Przecież i tak nie mam co robić w domu.

- Nie ważne. Po prostu tak mówię i tak ma być , uważam też , że nie masz depresji tylko Michał ci to pewnie wmawia a ty go słuchasz. - Przesadziła

- Co ty w ogóle mówisz , nawet go nie znasz. Miałaś mi pomóc a nie wymyślać jakieś durne spotykanie raz w tygodniu ! - Poczułam tylko jak policzek mnie piekł , uderzyła mnie. 

- Nie pyskuj mi tutaj.

- A ty nie podnoś na mnie ręki !!! - Wrzasnęłam do niej i poszłam do pokoju. Po chwili usłyszałam tylko " Cześć Emilia , tu mama Marleny , mogłabyś przyjść tu na chwilę do nas ?" Po cholerę ona do niej kurwa dzwoni xD

**********

Po jakichś 20 minutach Emilia już u nas była

- Powiedz mi co się dzieje z Marleną ? Naprawdę nikt z klasy nie chce z nią rozmawiać ? Jesteś jej przyjaciółką , dlaczego jej nie pomagasz i jej nie wspierasz ? - ohoo.. Zgrywaj cudowną matkę.. Nie zapomnij się pochwalić jak mi przywaliłaś pół godziny temu , pomyślałam sobie.

- Wie pani co , my z Marleną już nie rozmawiamy..

- Ale znacie się bardzo dobrze , Emilia to jest moja córka i nie chcę aby ona chodziła niedługo z płaczem do szkoły , porozmawiajcie chociaż. - Mama wyszła z pokoju

- Marlena co się dzieje ?

- Emilia idź do domu lepiej. Nie mamy o czym gadać. Moja super matka po prostu ma coś z głową.

- No dobrze jak chcesz , w razie czego pisz.

**********

Napisałam do Michała czy możemy się umówić porozmawiać , po 20 minutach spotkaliśmy się obok kościoła. 

- Co się stało kochanie ? - Przytuliłam go i zaczęłam płakać

- Mama uważa , że przez ciebie mam depresję , że mi ją wpajasz do głowy i , że powinniśmy się rzadziej spotykać. A kiedy stanęłam w twojej obronie , spoliczkowała mnie.

- Boże , co z niej za okropna kobieta.. Twoja mama po prostu ma cię gdzieś. Damy radę sami kochanie zobaczysz

- Jak damy radę sami ? Jesteśmy nieletni Michał , gówno możemy nie rozumiesz ? To się nie skończy , moja pieprzona matka chce nas rozdzielić , nic nie rozumie, ty tylko ciągle obiecujesz a to i tak nic nie da . Ja nie zmienię klasy i dalej będą mi dowalać. Nic nie idzie tak jak powinno. Zrozum to wreszcie! - Odepchnęłam go i poszłam kilka metrów dalej usiąść na krawężniku , oparłam głowę o kolana , zakrywając się rękoma i zaczęłam płakać. Usłyszałam jak ktoś upada na ziemię.

- Misiek - Słyszałam lekki głos Michała

- Hej słyszysz mnie ?  - Odwróciłam się i zobaczyłam Michała leżącego sztywno na chodniku a obok niego mężczyznę który sprawdzał czy nic mu nie jest. Podbiegłam do niego

- Michał skarbie co się dzieje ?

- Jesteś jego dziewczyną ? - Spytał obcy mężczyzna

- Tak

- Słuchaj , wezwę karetkę a ty zadzwoń do jego rodziców 

- Dobrze - zadzwoniłam do jego mamy , poinformowałam ją , słyszałam przez telefon jak zaczęła płakać. Po 10 minutach zjawiła karetka i rodzice Michała. Zabrali go do szpitala , czułam się winna i bezradna.. To przeze mnie był w takim stanie. 

Wróciłam do domu zapłakana , głowa bolała mnie niemiłosiernie

- Co się stało ? - Spytała mama

- Michał jest w szpitalu - odpowiedziałam cała zapłakana

- Co się stało ? - opowiedziałam jej wszystko

- I widzisz Marlena mówiłam ci , że z nim jej coś nie tak , śmieją się z ciebie w szkole przez niego. Zrozum to w końcu.

- Daj mi spokój w końcu , wygadujesz bzdury tylko ! 

Ale kurwa 5 lat później przyznałam jej w tym racje.